Argentyna — Algieria w Mistrzostwach Świata FIFA 2026 startuje 17 czerwca 2026, 03:00 CEST. Na papierze mistrzowie świata mają więcej jakości, doświadczenia i nazwisk, od których tabela w arkuszu kalkulacyjnym sama staje na baczność. Ale zakłady bukmacherskie nie są konkursem na najładniejszy skład, tylko próbą złapania prawdziwego przebiegu meczu.
I właśnie tu zaczyna się ciekawsza historia. Argentyna powinna prowadzić grę, częściej być przy piłce i dyktować rytm. Tyle że rynek zdaje się bardzo ochoczo dopisywać do tego scenariusza wysoką wygraną, jakby Algieria miała przyjechać z planem pod tytułem: „proszę bardzo, tędy do pola karnego”. A nic na to nie wskazuje.
Argentyna mocna, ale nie w wersji bez rys
Lionel Scaloni nie szykuje rezerwowego eksperymentu. Emiliano Martínez ma być dostępny mimo wcześniejszego problemu z palcem, Messi wygląda dobrze, Lautaro Martínez jest przed Juliánem Álvarezem w kolejce do wyjściowego składu, a środek pola z De Paulem, Enzo Fernándezem i Mac Allisterem nadal ma ciężar gatunkowy finału, nie sparingu o pietruszkę.
Problem polega na tym, że nie wszystko jest idealnie wypolerowane. Brak Nicolása Tagliafico wymusza korektę na lewej stronie obrony, gdzie może pojawić się Facundo Medina albo Lisandro Martínez w roli mniej naturalnej niż zwykle. To nie jest katastrofa, ale w meczu z drużyną szukającą przejść bokami taka łatka może się pruć, jeśli ktoś będzie ją regularnie szarpał.
Do tego Julián Álvarez, po kłopotach z kostką, raczej wygląda na broń z ławki niż pełnowymiarowy pressingowy taran od pierwszego gwizdka. Argentyna nadal ma kim straszyć, oczywiście. Ale między „wygrać” a „wygrać wysoko” jest różnica mniej więcej taka jak między espresso a wiadrem kawy o szóstej rano.
Algieria ma narzędzia do spowalniania meczu
Vladimir Petković nie ukrywa, że Algieria nie jest faworytem, ale też nie przyjechała robić za dekorację do argentyńskiego albumu. Najbardziej logiczny plan to zwarta struktura z trójką lub piątką w obronie, kompaktowy blok i szukanie momentów po odbiorze. Czyli klasyczne: nie zapraszamy na chaos, chyba że sami wybierzemy muzykę.
Ważna jest dostępność Ramy’ego Bensebaïniego, bo to zawodnik porządkujący defensywę i nadający tej formacji twardość. Algieria w przygotowaniach pokazała, że potrafi cierpieć bez piłki — zwycięstwo z Holandią było zbudowane bardziej na przetrwaniu trudnych faz i dobrej postawie Luki Zidane’a niż na dominacji. Ale z perspektywy handicapu to wcale nie brzmi jak wada. To brzmi jak instrukcja obsługi meczu z silniejszym rywalem.
Do tego z przodu są piłkarze, którzy mogą dać oddech: Riyad Mahrez ze stałym fragmentem i lewą nogą, Amine Gouiri, Mohamed Amoura czy kreatywni gracze między liniami. Algieria nie musi tworzyć koncertu życzeń, by utrzymać się w meczu. Wystarczy kilka wyjść, trochę fauli taktycznych, dobra organizacja i bramkarz, który nie będzie traktował strzałów jak pocztówek z wakacji.
Pierwszy mecz często każe zaciągnąć hamulec
Kontekst turniejowy sprzyja ostrożności. Dla Argentyny zwycięstwo byłoby świetnym otwarciem, ale Scaloni dobrze wie, że mundial nie kończy się po pierwszym wieczorze. Dla Algierii punkt byłby bonusem, a niewysoka porażka utrzymuje komfort przed starciami, w których realnie będzie walczyć o awans.
Dlatego nie spodziewam się, że Algieria rzuci się do otwartej wymiany ciosów. To byłoby efektowne, ale mniej więcej tak rozsądne jak zostawienie Messiemu miejsca między liniami i dopisanie w nawiasie „prosimy nie korzystać”. Bardziej prawdopodobny jest mecz kontrolowany przez Argentynę, lecz z oporem, tempem rwanym i długimi fragmentami, w których faworyt będzie musiał cierpliwie szukać szczeliny.
Klasa Argentyny jest oczywista. Natomiast kurs na szeroki margines zwycięstwa wygląda zbyt pewnie wobec realiów: wymuszona zmiana w defensywie, ostrożny profil otwarcia turnieju i przeciwnik, który potrafi ustawić zasieki bez teatralnego panikowania. Faworyt może zgarnąć komplet, ale nie musi urządzać pokazu pirotechnicznego z bisem i konfetti.
